سنگستان

من تصویری حقیقی در آینه ی تخت دیده ام!

shahresangestan — Thu, 05 Jun 2008 20:21:18 GMT

باز به جلوی آینه می روم واین بار که می خواهم پلک هایم را باز کنم ، دیگر نمی ترسم

این اولین باری نیست که جای چشمانم را خالی می بینم،(فقط چشمانم!!) این بار هم نور از آنها عبور می کند و باز مناظر پشت سرم پیداست!

پشت سرم!

می دانید؟!

تازگیها با آینه به عقب سفر می کنم به" دورها"

دورها؟ ! آه آنقدر اطرافم خالیست که فواصل برایم مفهوم گنگی پیدا کرده است- مگر نه اینکه قیاس ما را به ادراک ِ فاصله ها کشانده است؟ ! -راستی خالی بودن چقدر خوب است !!چرا که مرا از بندِ مقایسه ها می رهاند.

شاید همین تصاویر از دورها بازتابِ حقیقیِ وجودم است و من در تمام ِ این مدت به مجازِ چشمانم سفر می کردم.

به ابتدایِ تنهاییم می روم ... وقتی که کوچک بود ولی انقدر بود که هیچوقت نتوانستم یک سیب قرمز را تا ته بخورم و فقط به بوئیدنش اکتفا می کردم و بویش آنقدر خوب بود که گاهی تنهاییم را پُر می کرد!

نگاه می کنم و می بینم که آن وقتها گاهی به آسمان زُل می زدم و به این" نمی اندیشم" که چرا آسمان انقدر کم رنگ است؟!

ولی اکنون تنهاییم آنقدر بزرگ شده است که احساس می کنم هیچوقت پُر نخواهد شد حتی با بوی یک سیب که اکنون دیگر قرمز نیست .

وآسمان...

گوشهایم هنوز به صدای تنهاییم گوش میکنند و این فریادهای ممتد سکوت است که آنها را کر کرده است! وحس می کنم

پهنه ی وسیع شنوایی ام دیگر حتی به پژواکِ صدای خودم هم حساس نیست!

اگر کسی توانسته گوشه ای از حقیقت را در شفافیتِ جسمی به سیاهیِ چشم ببیند به من بگوید که چگونه این همه تصویرِ تنهایی را از چشمانِ خالیم در دلِ تنگِ آینه می بینم!

تقابل

shahresangestan — Fri, 23 May 2008 08:48:18 GMT

چشمانم را به سوی پنجره ی اتاق می گردانم فکرم درطول یک لحظه با تصویرهای گوناگونی که انگار روی شیشه ها رسم شده در هم می آمیزد،

از پشت انحناهای ظریف نرده ی پشت پنجره که به طرز زمختی آهنین است امواج سبزرنگِ درختانِ بلند راهِ خود رادر هوای نیمه روشن صبح به سوی چشمانم پیدا می کنند.

ساختمان بلند رو به رو قامتِ درختان را تحقیر می کند.

چقدر ترکیب گلهای صورتی که به یکباره دیش خاکستری ماهواره از میانشان روییده احمقانه است چه طعنه ی معناداری! واژه ای شاید بی ربط در ذهنم تداعی می شود" اصالت هنر"!

از لا به لای خطوط خشن هندسیِ تمدن کمی دورتر خطی مورب نوازشگرِ نگاهم می شود بی اختیار خط را دنبال می کنم،

مرا به اوج می برد

با پوز خندی ارتفاع ساختمانِ رو به رو را برانداز می کنم (به یاد فروغ می افتم "و نردبام چه ارتفاع ِحقیری دارد" )

زیبایی ،عظمت ،قدرت

ای کاش حقِ انتخاب داشتم ،

حتما کوه می شدم

قدرت ،

کاش به یاد می آوردم اولین باری که مفهومِ واژه ی قدرت در ذهنم شکل گرفت!

قدرت،

به زوال امپراطوری رم فکر می کنم ،

و فکر می کنم که روزی سرگذشت خرابه های پایتخت های بزرگ عصر ما چگونه خواهند بود؟

هماهنگیِ شنوایی و بینایی مرا به دنیای رنگ به رنگ بال های پرنده ای کوچک می برد،چه بی قرار و نا کوک تنها روی سیم نغمه می خواند!

و فکر می کنم چرا سیم؟

دقیق تر گوش می کنم ،آب مثل همیشه خوش می نوازد .

رونده،

آب همیشه راه خود را پیدا می کند.

و انسان که سماجتش را با زدن پل به رخ آب می کشد ، ما هم راه خود را پیدا می کنیم!

shahresangestan — Tue, 13 May 2008 16:24:18 GMT

دیدی بعضی وقتا دقیقا با یک استدلال به دو تا نتیجه ی کاملا متناقض می رسی؟!!

؟!

shahresangestan — Sat, 26 Apr 2008 18:32:24 GMT

گوسفندها اگه شب خوابشون نبره چی رو می شمرند؟

تجسم ،تخیل،تصور

shahresangestan — Wed, 23 Apr 2008 15:45:06 GMT

انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یک روز آن پرنده نمایان شد

انگار از خطوط سبز تخیل بودند ،

آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس می زدند

انگار آن شعله ی بنفش که در ذهن ِپاکِ پنجره ها می سوخت

چیزی به جز تصورِ معصو می از چراغ نبود.

*LIVER POOL***

shahresangestan — Wed, 09 Apr 2008 22:48:42 GMT

آنها می خوانند!!

shahresangestan — Wed, 09 Apr 2008 22:33:18 GMT

بابا من فقط گفتم ۷۵٪صفحه ی ...

حرفِ بدی زدم؟!!

خب اصلا تو بگو چند درصدِ صفحه ی ...

بعدشم قورباغه جان چه نتیجه ای ؟چه کشکی؟!

اون فقط یه محاوره ی دوستانه بود ! بچه ها شاهدند!!!

می دونی که جانب ِ احتیاط و این حرفا هم ...(حتی با وجود اتفاقات پارسال!!)

ببینم یعنی منظورت اینه که اینا رو هم می خونن

فقط 75% صفحه ی A4

shahresangestan — Wed, 02 Apr 2008 09:52:18 GMT

امروز چهاردهم است و من هیچوقت 13 به در را دوست نداشتم!

-البته صبحش خوبه کلی بالا پایین پریدن و بازی و تحرک و گشت و گذار و تا خرخره خوردن ولی عصر که می شه...خسته وکوفته با فکرِ عذاب آورِ فردا و یه پیک نوروزی ِدست نزده( البته به جز رنگ آمیزیِ صفحه ی اول که قبل از عید از سر ذوق انجام شده) ومنِ خسته و خواب آلوده تا پاسی از شب در حالِ حل کردن پیکِ مزخرفِ نوروزی و ...

-الان دارم به آخرین جلسه ی کلاس مغناطیس فکر می کنم و بحث بر سرِ تاریخ امتحانِ میان ترم و داد بیدادمون که بعد از عید باشه و سوالِ دکتر شجاعی که" کیا تو عید درس می خونن؟! " و دستانی که قبل از تمام شدن جمله ی دکتر تا حد ِممکن به هوا برخاست!

و به دستور کارِ آز ِشیرینِ هسته ای فکر می کنم و شرحِ آزمایشش، که باید فقط 75%صفحه ی A4 باشد و فونتِ پاورقی ومتنش که باید با هم فرق کند وسایزشان که نباید فرق کند و خطای آزمایشش که در نموداری که به وسیله ی کامپیوتر رسم میشود باید مشخص شده باشد

و اینکه ما باید به طورِحرفه ای بتوانیم گزارش کار آزمایشگاهی رو طبقِ استانداردهای ِجهانی بنویسیم و اینکه اینجا همه چیز طبق ِ آخرین استانداردهای جهانی است و اینکه خدا را چه دیدید شاید راه ِسِرن هم باز شد و ما هم به یکباره سر از آنجا در آوردیم و خواستیم گزارش آزمایش بنویسیم آنوقت نمی گویند استادش یادش نداده یک دستور کارِآزمایشگاه بنویسد ...

بسیار سفر باید

shahresangestan — Fri, 28 Mar 2008 10:02:18 GMT

سلام

عیدتون مبارک

خوش میگذره؟!

ما که در چند روز اخیر مسافرت بودیم (می دونید، من عاشق سفرم) اصفهان هم یکی از جاهاییکه خیلی دوستش دارم(با اینکه تا حالا 7یا 8 بار رفتم) وای نمی دونید چقدر شلوغ بود مردم از سرو کول هم با لا می رفتن(آخه نیست بنزین لیتری 400 تومن و مردم نون ندارن بخورن!!)

میگما نیمی دونید شب رو سی وسه پل چه صفآ یی دارِد آ قدم زدن کنار رودا خوردن یه چای

سفر همیشه به آدم کلی تجربه ی جدید می ده حتی اگه ۳،۲ روزه باشه

این چند تا از اون چیزاییه که برام جدید بود

۱.ثبت یک رکورد جدید در سنگ پرانی در کنار سد، 4 با ر پرش سنگ در یک بار پرتاب

2.من تا حالا ورزش باستانی رو از نزدیک ندیده بودم خیلی با حال بود اصلا اینی که تو تلویزیون نشون می دن نبودکه ، خیلی پر هیجانه ، ببینم ورزش باستانی بانوان هم داریم؟!

3.حتما اگه رفتید اصفهون کله پاچه بخورید

4.کایاک (از اون قایق باریکا که پاروش دوطرفه است) سوار شدم البته 2نفره! خب آخه اولین بارم بود ولی عالی بود!! رو زاینده رود، انقدر هم خوب پارو می زدم فقط یه بار نزدیک بود قایق رو کپ کنم تو آب! این دوستمون بنده خدا کچل شد از دست من!!

۵.کوههای اصفهان خیلی جالبه ،دیدید؟!

و...

یک عآلمه هم عکس گرفتم

هر وقت جاهای تاریخی میرم تصور می کنم که تو همون زمان خودش اونجا چه شکلی بوده و آدما با چه قیافه هایی چی کارا می کردن خیلی هیجان داره

با اینکه بارها میدون نقش جهان و مسجداش و عالی قاپو و چهل ستون و... رو دیدم ولی هنوزم دیدنشون برام تازگی داره و منو به وجد میاره به نظرم خیلی جالبه که یه نفر از 400، 500 سال قبل می تونه با آدمای400، 500 سال بعدش رابطه بر قرار کنه و حس خودشو منتقل کنه! فوق العاده نیست ؟!از لابه لای کاشی ها و نقاشی های رو دیوار می تونی با خالق اون اثر ارتباط برقرار کنی این خاصیت هنره ، خالق یه اثر هنری همیشه زنده است( فکر کنم از اون جملات قصار شد البته اگه طبق معمول کسی قبلا نگفته باشدش!!)

اندر حکایات کارگاه حریر و دایره ی داخل تهی!!

shahresangestan — Sat, 02 Feb 2008 19:59:18 GMT

روزی سخت سرد بود و باد به نیرو می رفت.مطابق با عادت معهود از بهرِ مشاهده ی نمراتِ مشعشعه ی ترمِ ماضی سویِ دانشکده روانه گشتیم، چون بدانجا رسیدیم در بدوِ ورود با چندی از دوسُتانِ 85 ای مواجه گشتیم که چونان مرغی پرکنده به دورِ خویش می گشتند و هر از چند گاهی گردن دراز کرده به تا بلو چشم می دوختند و بر بخت نگون و طالع دون و ایام بو قلمون تف و لعنت می فرستادند و سنگ سراچه ی دل به آب دیده می سُفتند که آخر مگر چه گنه کرده ایم که روزگارمان به عقوبتِ آن، به چُنین بلا مبتلا گردانید؟!!

ما که از احوال ایشان انگشت به دهان ِ تحیُر مانده بودیم پیش رفتیم و علت را جویا گشتیم که ناله یتان از برای چیست ؟!

یکی از آنان لب به سخن گشود که از قضایِ آسمانی می نالم که مرا در این ورطه کشانید وگرنه مرا با فیزیک چه کار؟!!

وان دیگری گفت : ناله ام از بهرِ خویش است و از دستِ خویش ، که در روزگاری نه چندان دور فیزیک بر من و عده ای ازیاران ِمن جلوه کرد و چَشم و دل همه بیاراست تا غبارِ آن نورِ بصر بپوشانید و پیش عقل ها حجاب تاریک بداشت وجمله در دست محنت و چنگال بلا افتادیم.

گفتیم سخن کوتاه دارید که دلمان چونان سیر و سرکه در جوش است،چه بر شما گذشته؟! بگویید تا رهِ کار بنگریم، اشارتی بر تابلو کردندو چون جلو رفتیم و برگه ها را از بالا تا پایین نظاره کردیم چندین دایره ی داخل تهی نظرمان را جلب کرد، اول بار متصور گشتیم که در اوهام فرو رفته ایم دگر باره که نگه دوختیم اطمینان حاصل گشت که چشمانمان به درستی گواهی می دهند فکری شدیم که آخر مگر ممکن است ؟!یعنی ایشان حتی نام مبارکشان را نیز ننگاشته اند؟!!(تلمیح به یکی از امتحانات گذشته که اوستاد مربوطه برای نگارش نام نیز نمره در نظر گرفته بودند!!)این دیگر نو برانه است! بعد از خردی ملامت دوستان ،به فکر فرو رفتیم که گیریم که در عدم صلاحیت ایشان در پاس کردن شکی نباشد، ولی آخر چرا دایره ی داخل تهی؟!! آخر چُنین حرکتِ نا شیرینی از اساتیدِ عظام و عالی مُقام ـ رضی الله عنه ـ نیز تا بدین لحظه سر نزده حال آنکه...

به یاد دارم اقلّ نمره ی ماخوذ 0.25 بوده ( آن هم در شرایط خاص... )

آنها را مبلغی دلداری نمودیم که دلْ شکسته نباید داشت و چُنین حالها مردان را پیش آید!!

مذمت ایشان مکنید که خداوندانِ کرمند از اساتید ِ جدید التاسیس اند وحکماً اشتباهی رخ داده!

گفت :غلط گفتی !چه فایده که چون ابرِ آذارند و نمی بارند و چون چشمه ی آفُتاب و نمی تابند!می توانند کاری کنند اما..

اصلا تو چه دانی که بر ما چه می گذرد ؟! ازیرا در فقره ی ریاضیات و الفیزیکیات به صحبت پیری اوفتاده ای پخته،پرورده،جهاندیده، گرم و سرد چشیده، نیک و بد آزموده که حقوق صحبت بداند و شروط مودت بجای آورد مشفق و عادل باشد و دانا و شیرین بیان.

درهمین اثنا فردی در خشم شدوگفت: در مانده ام از اتّکای به نفسِ جوانْ اساتید که سخت جگرآورند و دلِ شیردارند و بنگرکه در بدوِ تدریس چه ها می کنند!!!

دیگری به پاسخ بر خاست که شما عامّه ی مردم چه دانید!چون بر شما نیز فرجی شود و دانایی به کف آرید، شما نیز چونان ایشان متکّی به نفس خواهید گشت!!

القصّه مرافعه ی این سخن پیش اوستاد مر بوطه بردیم. او که از دست متوقعان به جان آمده بود چون منطق ایشان بشینید سر به جیبِ تفکر فرو برد ه و پس از تامل سر بر آورد و گفت که همچُنان باید بیندیشم چرا که ترسم که عدالت را به حق اقامه نکنم (که البته در آن لحظه این سخن مرا یاداین جمله بیانداخت که :اگر خورشید را در دست ....و ماه در دست...صدمی از صدمی جابجا نخواهم کرد!!)و بدانیدکه هر کس را حقی است که قناعت ِ بر آن صواب باشد طمع بر بیش از آن عینِ خطا...

سرتان درد نیاورم که هنوز ایشان در اندیشه ی اقامه ی عدل است و دوستان در حال مکیدنِ سُماق!

واکنون شما را گویم آری شما! که تا چندی پیش از نمراتِ6و5و4و3 لب به شکوه می گشودید بدانید که قاصرِانِ همت بودید و کافران ِ نعمت! همین کفران بود که اکنون دامن گیرِ این تازه نفسان گشته و ایشان را از ترمِ3 نومید گردانیده!وگویا ما قدما جان به در بردیم چرا که هر چه می گذرد ...

حالیا سخن کوتاه می دارم ،مقصود از این سخن آن بود که دریابی:

بوریا باف گر چه با فنده است ********** نبرندش به کارگاه ِ حریر