سنگستان

صدای پایم از انکار راه بر می خاست

ویاسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود

و آن بهار  آن وهم سبز رنگ

که بر دریچه گذر داشت با دلم می گفت

"نگاه کن

تو هیچگاه پیش نرفتی

 تو فرو رفتی".